در روزی که زمین و زمان در بهت ضایعه‌ای عظیم به لرزه درآمد و قلوب مستضعفان جهان در ماتمی جانکاه فرو رفت، روح بلند و ملکوتی نایب برحق حضرت ولی‌عصر(عج)، پیشوای مقتدر امت اسلام و استوانه‌ استوار مقاومت، حضرت آیت‌الله العظمی امام سید علی خامنه‌ای، به آرزوی دیرینه‌ خویش نائل آمد و در پی جنایت اشقی‌الاشقیا، ردای سرخ شهادت بر تن کرد. رهبری که ۸۶ سال مجاهدت خالصانه را با مدال «فزت و رب الکعبه» به پیشگاه پروردگار برد، در سالروز رحلت جده‌اش حضرت خدیجه کبری(س) و با زبان روزه، میهمان سفره انبیای الهی شد. اگرچه امروز ایران و جهان اسلام یتیم شده و «علمدار» زمین افتاده است، اما این مکتب، قائم به شخص نیست؛ همان‌گونه که نخل تناور انقلاب با خون حسین(ع) آبیاری شد، با خون این «علی» نیز جانی دوباره خواهد گرفت تا پرچم را به دست صاحب اصلی‌اش برساند.

سنت الهی و تداوم مسیر؛ حق با رفتن آدم‌ها نمی‌رود

تاریخ همواره شاهد فراز و فرودهایی بوده است که ایمان مؤمنان را به آزمون می‌کشد. آن زمان که در معرکه احد، بانگ برآمد که رسول خدا(ص) به شهادت رسیده، لرزه بر اندام برخی نشست و تردید در قلوبشان رخنه کرد. اما وحی الهی قاطعانه نهیب زد که مسیر حق، وابسته به بقای فیزیکی اشخاص -هرچند در مرتبه نبوت- نیست. خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید: «وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَی أَعْقَابِکُمْ وَمَن یَنقَلِبْ عَلَی عَقِبَیْهِ فَلَن یَضُرَّ اللَّهَ شَیْئًا وَسَیَجْزِی اللَّهُ الشَّاکِرِینَ» (سوره آل‌عمران، آیه ۱۴۴) یعنی محمد(ص) فقط فرستاده خداست و پیش از او، فرستادگان دیگری نیز بودند؛ آیا اگر او بمیرد و یا کشته شود، شما به عقب برمی‌گردید؟ و هر کس به عقب بازگردد، هرگز ضرری به خدا نمی‌زند و خداوند به‌زودی شاکران را پاداش خواهد داد.راه حق با شهادت امیرالمؤمنین(ع) متوقف نشد، پس چگونه با رفتن یکی از قنبران درگاهش متوقف شود؟ خدای بدون خامنه‌ای عزیز، همان خدای مقتدری است که با حضور او بود. اگرچه آرزوی ما این بود که در رکاب این فرمانده حکیم، شرفیاب محضر امام زمان(عج) شویم، اما پیوند ما با دین، صبر و مبارزه، پیوندی فراتر از اشخاص است؛ ما به «ربّ خامنه‌ای» ایمان داریم که حی و حاضر است.

شهادت در ضیافت مادر؛ مزد ۸۶ سال مجاهدت مظلومانه

امام خامنه‌ای، آن یگانه مردی که تنها تکیه‌گاهش ذات اقدس الهی بود، در سن ۸۶ سالگی و در تقارنی معنادار با روز رحلت مادر بزرگ صالحان و انقلابیون، حضرت خدیجه کبری(س)، شهد شیرین شهادت را نوشید. او که بارها در قنوت نمازهایش و بر پیکر مطهر یارانش همچون حاج قاسم سلیمانی، با چشمانی اشکبار زمزمه می‌کرد «اللهم ارزقنا شهادت فی سبیلک» سرانجام به آرزوی دیرینه‌اش رسید.

او مظهر توکل و ایستادگی بود؛ مردی که در مقابل هجمه جهانی ظلم، ذره‌ای عقب ننشست، نهراسید و مظلومانه اما مقتدرانه بر عهد خویش با پروردگار ایستاد. دشمنان عنود و وارثان ابن‌ملجم بدانند اگرچه جسم مطهر او را از ما گرفتند، اما روح بلند او در کالبد مقاومت تکثیر شده است. او که امضایش «علی الحسینی الخامنه‌ای» بود، حسینی زیست و اکنون در آغوش اجداد طاهرینش آرام گرفته است.

دست قدرت ولی‌عصر(عج)؛ سکان‌دار حقیقی این کشتی

در این لحظات که غم یتیمی بر چهره‌ها نشسته، نباید فراموش کرد این انقلاب، صاحبی دارد که مظهر اسم «حی» و «قیوم» است. حضرت ولی‌عصر(عج) همان‌گونه که امام خمینی(ره) و سپس امام خامنه‌ای را برای هدایت این امت برگزید، امروز نیز دستش بالای سر این ملت است، همان‌گونه که معصومین(ع) فرموده‌اند که نصب رهبری به دست امام زمان است. این انقلاب، شباهتی به کودتاهای شرق و غرب یا تحرکات لیبرالیستی و مارکسیستی ندارد؛ این نهضت، فریاد استغاثه مستضعفان عالم از عمق تاریخ است که به ثمر نشسته است. این مسیر که از محراب‌های خونین انبیا آغاز شده و از گودال قتلگاه و زندان‌های امامان گذشته، اکنون به بلوغی رسیده است که با شهادت راهبرش، متوقف نمی‌شود. امام زمان(عج) که «طالب بدم المقتول بکربلا» است، منتقم خون این امام مظلوم نیز خواهد بود.

صبر جمیل در مصیبت عظما؛ راه ادامه دارد

ما امروز می‌گرییم، اما در آرامشیم. گریه‌ ما از سر عجز نیست، بلکه از سر عشق به پدری است که سال‌ها سایه‌اش پناهگاه ما بود. ما درس صبر را از علی(ع) آموختیم؛ آن‌گاه که پیکر مطهر فاطمه(س) را دفن و خطاب به رسول خدا(ص) عرض می‌کرد: «ای پیامبر خدا، مصیبت تو که سخت‌ترین مصیبت‌ها بود را تحمل کردیم، اگر آن نبود چگونه فقدان زهرا را تاب می‌آوردیم؟» ما نیز مصیبت‌های بزرگ‌تر را در تاریخ اسلام دیده‌ایم و این داغ را هم به جان می‌خریم تا پرچم اسلام بر زمین نماند. سنت الهی بر این است که هیچ انسانی جاویدان نیست: «وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّن قَبْلِکَ الْخُلْدَ أَفَإِن مِّتَّ فَهُمُ الْخَالِدُونَ»؛ ما پیش از تو برای هیچ انسانی جاودانگی قرار ندادیم؛ آیا اگر تو بمیری، آنان جاویدان‌اند؟(سوره انبیا، آیه ۳۴).مهم اسلام است؛ مهم بقیةالله(ارواحنا فداه) است. دشمنان شادمانی نکنند. همان‌گونه که پس از رحلت امام خمینی(ره)، بدرقه ۱۱میلیونی مردم و بیعت مجدد با جانشین ایشان، دشمن را برای قرن‌ها ناامید کرد، امروز نیز زلزله حضور مردم در تشییع پیکر مطهر این شهید والامقام، کاخ‌های ظلم را فروخواهد ریخت. ایران سراسر غوغا خواهد شد و این خون، سوخت موشک‌هایی خواهد بود که بنیان استکبار را بر باد می‌دهد. برخیز علمدار... اگرچه تو به آرزویت رسیدی و ما را یتیم کردی، اما پیمان می‌بندیم تا آخرین قطره خون، در مسیر نایب بعدی امام زمان(عج) استوار بمانیم. این انقلاب تازه شروع شده است و خون شهید، نقطه پایان نیست، بلکه سرآغاز فتح‌الفتوح‌های بزرگ است.

شهید خامنه‌ای؛ مقتدرتر از امام خامنه‌ای در کالبد زمان

امروز مصداق عینی این حقیقت است که «شهید» از «زنده» نافذتر و اثرگذارتر است. اگر دشمن گمان برده با عروج جسمانی آن قائد عظیم‌الشأن، شعله‌های انقلاب رو به خاموشی می‌گراید، زهی خیال باطل! چرا که خون شهید، جوششی دارد که از مرزهای جغرافیایی و بندهای مادی عبور می‌کند. امروز «شهید خامنه‌ای» با لشکری از قلوب تپنده و آرمان‌های تثبیت‌شده، قوی‌تر از همیشه در برابر مستکبران قد علم کرده است. این سنتی الهی است که ظالمان را در آتش جنایت خودشان می‌سوزاند: «وَسَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلَبُونَ»؛ و آنان که ستم کردند، به‌زودی خواهند دانست که به چه بازگشتگاهی باز می‌گردند (سوره شعرا، آیه ۲۲۷).

در تاریخ ۱۴ خرداد ۱۳۶۸، در حالی که مردم و مسئولان آماده تشییع و تدفین پیکر پاک امام خمینی(ره) بودند، در جلسه‌ای با حضور مسئولان کشوری و لشکری، «رهبر شهید» وصیت‌نامه سیاسی ـ الهی امام خمینی(ره) را قرائت کردند. مجلس خبرگان رهبری عصر همان روز تشکیل جلسه داد تا رهبر یا شورای رهبری جدید برای نظام جمهوری اسلامی را انتخاب کند. در این جلسه رأی‌گیری به عمل آمد و اکثریت قاطع نمایندگان مجلس خبرگان با توجه به نظر امام راحل و صلاحیت‌های دینی، علمی و سیاسی امام خامنه‌ای(ره)، معظم‌له را به رهبری نظام جمهوری اسلامی انتخاب کردند.